Eryka we wczesnym dzieciństwie była świadkiem próby samobójczej swojej matki. Później sytuacja się powtórzyła, gdy Eryka miała 10 lat.
Życie od najmłodszych lat w środowisku przemocy fizycznej i psychicznej, manipulacje ze strony rodziców, brak miłości i ciągłe poczucie niepewności, strach, alkohol i jego skutki w rodzinie i relacjach rodzinnych – wszystko to było codziennością Eryki, bohaterki czwartej audycji projektu społecznego „Bez barw: uzależnienia”. Niestety, jest to codzienność, która nie przynosi wiele radości ani dziecięcej beztroski.
„W dzieciństwie zawsze myślałem, że w mojej rodzinie coś jest nie tak. Rodzina nie powinna taką być. Bardzo zazdrościłam, gdy widziałam rodziny, które spacerują i pięknie obcują ze swoimi dziećmi, przytulają się, a rodzice spędzają czas z dziećmi. Chciałem, żeby w mojej rodzinie także tak było, jednak w mojej rodzinie tak nie było. W dzieciństwie rozmowa z mamą była po prostu niemożliwa. Była bardzo zmęczona. W naszej rodzinie było czworo dzieci: ja, siostra i jeszcze dwóch braci. Mama musiała bardzo dużo pracować, aby nas utrzymać. Mój ojciec był alkoholikiem. On wszystko przepił. Nawet nas” – bolesnymi wspomnieniami z dzieciństwa dzieli się Eryka.
Bohaterka projektu Eryka przyznaje, że nie pamięta wszystkiego z dzieciństwa, a może nawet świadomie blokuje wspomnienia z wydarzeń z tamtego okresu. O jednym z tych wspomnień opowiedziała jej rodzina. Według nich, Eryka jako dziecko była ulubienicą ojca, który pił, ale nie dbał o rodzinę, jednak Erykę kochał najbardziej. „Opowiadano mi, że kiedy ojciec bił mamę, bracia i siostra bronili ją, a ja tylko patrzyłem. Kiedy tata odwracał się do mnie i pytał, czy bić mamę, odpowiadałam „tak”. Tego nie pamiętam, naprawdę nie pamiętam. Byłam jeszcze dzieckiem... – opowiada Eryka.
Jak twierdzi sama Eryka, być może właśnie ta przychylność ojca i większa uwaga poświęcana córce w rodzinie stały się przyczyną obojętności i braku miłości matki wobec córki. Rodzice Eryki rozwiedli się, gdy miała 5 lat.
Eryka pamięta siebie jako smutne, bardzo powolne dziecko, które ciągle brało na siebie winę innych. Teraz, gdy wszyscy są już dorośli, często przypomina się, że Eryka była prawdziwym „kozłem ofiarnym”. Nawet gdy ją bili i znęcali się nad nią, nie wypowiadała się, tylko sama brała winę na siebie. Rany Eryki z dzieciństwa są bardzo głębokie i nie pozwalają jej cieszyć się pełnią życia nawet teraz. „Rany z dzieciństwa nie pozwalają żyć, zwłaszcza jeśli są jeszcze nasączone alkoholem. One naprawdę wpłynęły na moje życie, ponieważ do tej pory je „leczę”. Chodzę do psychoterapeuty, psychiatry” – wyznaje Eryka.
Bohaterka audycji we wczesnym dzieciństwie była świadkiem próby samobójczej swojej matki. Później sytuacja się powtórzyła, gdy Eryka miała 10 lat. Pierwszy raz mama próbowała wyskoczyć przez okno, drugi raz wybrała leki. „Znalazłem mamę leżącą na krześle, kartkę i pieniądze. Pamiętam, kiedy towarzyszyłem jej i lekarzom w drodze do pogotowia, bardzo przeżywałem, było mi ciężko i wrażliwie. W głowie jedno pytanie – dlaczego, mamo, tak postępujesz? – opowiada ze łzami w oczach Eryka.
Życie dziewczynki było przepełnione przemocą, ciągłym napięciem, próbami samobójczymi, bezsennymi nocami, które nie były dostosowane do jej wieku, a towarzyszyły im nadmierne obowiązki lub pijackie wybryki matki i bliskich, co doprowadziło ją do uzależnienia.
To właśnie teatr stał się dla młodej dziewczyny, która uciekała od mrocznej codzienności, ratunkiem. W teatrze mogła żyć własnym życiem. Tam Eryka znalazła uzdrowisko dla swojej duszy. Później, kiedy dziewczyna opuściła dom, urodziła pierwsze dziecko, zachorowała na ostrą chorobę kręgosłupa, kiedy matka ją odrzuciła i nie przyjęła jej nawet jako dorosłej osoby, okazywała obojętność, kiedy pojawiła się depresja, młoda kobieta rozstała się z partnerem – życie Eryki stało się jeszcze trudniejsze.
Historia Eryki – część cyklu audycji projektu „Bez barw: uzależnienia”. Inicjatorem projektu jest Fausta Tavoraitė, dyrektorka organizacji publicznej „Geras vardas”, która tworzy cykl składający się z 6 audycji poświęconych osobom uzależnionym, zdrowiejącym, współuzależnionym, walczącym z chorobą uzależnienia, nadużywającym substancji psychotropowych oraz ich bliskim. Projekt jest finansowany przez program Unii Europejskiej „Europejski Korpus Solidarności”, który daje młodym ludziom możliwość realizacji inicjatyw wzmacniających społeczności w ich regionach.
Historia Eryki – w filmie: